Voor een aantal geleden maanden was alles nog prima in balans. Geen vreemde verschijnselen, een soepele verdeling van krachten en aandacht. Geen verkramping, spanning, uit de bocht vliegen, onverwachts uit de hoek komen en lekker rechtsaf in plaats van linksaf. Het leven bleek een groot feest. Toen kwam de klad erin. Irritaties die al maanden sluimerden, vlamden op. Bij een beetje afwijken van de dagelijkse routine ontstonden de eerste scheurtjes in mijn tot nu gladjes verlopende leven. Dan maar weer gewoon in de pas lopen bleek een prima workaround. Maar het bloed kroop toch waar het niet gaan kon. En al snel wilde ik perse toch links, waar een ieder ander nog steeds rechtdoor ging. Meer irritaties, ongemak en twijfel. Twijfel of ik het allemaal nog wel kon. Of het dan toch niet die verdraaide leeftijd was die ging opspelen. Mijn kinderen riepen al jaren, dat ik eens zou moeten stoppen. Mijn echtgenote onderschreef haar twijfel over mijn kunnen. Zou het dan toch eens een tandje minder moeten? Nee, dat kon niet zo zijn. Al decennia ging het zoals het ging, zonder concessies te doen. Waar de halve wereld rechtsaf ging, ging ik steevast dan linksaf. Gewoon om de leuk. Omdat ik het kon en velen blijkbaar niet.

Maar toch kwam die dag. De dag dat ik besefte dat het zo niet verder ging. Dat ook ik eraan moest geloven. Ik kon het niet langer uitstellen, er moest drastisch iets veranderen in mijn leven. De regels van het spel moesten nu echt aangepast worden wilde ik weer op de rit kunnen komen. Ik besloot dat ik het niet meer alleen kon en zocht hulp. Alleen dit besluit al, was voor mij een drastische stap in mij leven, gewend als ik was de eigen boontjes te doppen. Met lood in de schoenen meldde ik me bij de externe hulpverleners en deze schakelde al snel weer andere ondersteuning in. Al snel liep dit traject vast, tegen mijn euvel was weinig kruid gewassen. Er moest zwaarder geschut worden ingeschakeld om mij weer op het rechte pad te krijgen, en zo geschiedde. Deze zware interventie van buitenaf heb ik mij gelaten laten welgevallen, welke keuze had ik nu nog? Ik was overgeleverd aan de gespecialiseerde hulpverleners. Allen zij konden mij weer up en running krijgen. Net toen ik een beetje begon te wennen aan een zekere afhankelijkheid van anderen kreeg ik te horen dat ik weer “op eigen benen moest staan”. Ja, maar ik heb net geleerd me afhankelijk op te stellen, sputterde ik nog tegen bij de extra zware hulpverlener. ‘Nee mijnheer van Beem, zo werkt het niet u moet weer op eigen benen staan en zelf uw balans terug vinden”, sprake hij streng.

En zo stond ik weer op straat, gewapend met weinig meer adviezen dan “kijkt u zelf maar tot hoever u kunt gaan”. Lekker dan, geef je jezelf eerst met je hele ziel en zaligheid over aan de hulptroepen, moet je het daarna alsnog zelf uitzoeken. Mokkend probeerde ik weer langzaam mijn plek te vinden. Alles bleek nieuw en onwennig. Het was allemaal niet meer zoals het was, de vertrouwde omgeving leek buitenaards. Dingen die vroeger normaal bleken, waren getransformeerd tot onneembare hindernissen. Ook de mensen om mij heen reageerden anders dan normaal. Overdreven vaak werd er naar mijn gesteldheid gevraagd en hulp aangeboden. Het was lastig om weer mijn vertrouwde balans te vinden. Ik was te lang gewend mijn ‘handicap’ te verbloemen voor mezelf en de rest van de wereld. Ik bleek inmiddels handig te zijn geworden in het maskeren van mijn ‘afwijking’. Maanden lang had ik onbewust mijn onvolkomenheden verbloemd en de buitenwereld weggehouden bij mijn echte probleem. Nu er fors was ingegrepen van buitenaf had ik moeite om dat ‘verberggedrag’ weer los te laten. Wat het allemaal niet makkelijk maakte, was de pijn die de interventie had opgeleverd. Ik was mij nu zeer bewust van mijn klachten en onvolkomenheid. De echte pijn en bijkomende ongemakken verleidde mij om te blijven hangen in het oude gedrag. Ik voelde dat ik keuzes moest maken.

Ik moest eindelijk erkennen, dat ik pijn had en kiezen voor ‘nieuw’ gedrag. Het bleek lastig om uit de comfortzone te komen, ik was immers al lange tijd gewend om mezelf te ontzien. Te lang had ik gedaan of alles goed ging, dat het ‘allemaal’ wel meeviel en geen klachten had. Het kostte me meer moeite dan ooit om weer de oude balans te vinden en weer de schouders te rechten. Uiteindelijk heb ik gekozen! Ik moest weer normaal doen, me niet meer laten leiden door de andere kant. En nu heb ik de knoop definitief doorgehakt, ik ga weer gewoon voor evenwicht. Net zoveel links als rechts. Ik heb een keuze gemaakt……ik heb weer gekozen voor links. De pijn heb ik weerstaan en niet voor niets, lieve lezers. Ik ben bijna weer in balans. Soms lonkt nog wel eens de rechterzijde, me uitdagend om daar weer eens flink op te leunen. Maar ik ben sterk, ik blijf gaan voor links. Ik voel langzaam mijn oude vertrouwde balans weer terugkomen in mijn leven. Ik ga binnenkort gewoon weer ouderwets naar links als de rest naar rechts gaat of vice versa. In 2011 ben ik weer terug! Oh ja, beste lezer….u had toch wel begrepen dat dit over de gescheurde binnenmeniscus van mijn linkerknie ging??

Ik wens u een gezond, gelukkig en liefdevol 2011 toe.

Beste lezers, zoals beloofd ga ik u lastigvallen met mijn eerste en hopelijk laatste ervaring als patiënt van mijn plaatselijke ziekenhuis. Laat ik voorop stellen, dat het ziekenhuis waar ik deze week een behandeling heb ondergaan niet voor niets hoog genoteerd staat in een lijst van ziekenhuizen met een zeer hoog gehalte aan ´klantvriendelijkheid´ en service. De begeleiding, informatievoorziening en oprechte prettige en ´ patiëntvriendelijke benadering van mij als ´klant´ van deze zorginstelling was van een adembenemende grootsheid. In sommige gevallen ook zelfs letterlijk ´adembenemend´….maar daarover later meer. Kortom u zult mij niets slecht horen zeggen over dit ziekenhuis, waarvan acte.

Voor de geïnteresseerden onder u, toch even nog wat details over mijn ´behandeling´. Ik ben deze week geopereerd aan mijn knie, er bleek iets niet geheel meer werkend aan de meniscus in mijn kniegewricht met als gevolg al jarenlange stijfheid na inspanning en langdurig lopen en sinds een paar maanden ook pijn bij hardlopen. Ik weet natuurlijk dat sommigen onder u denken; stop gewoon met hardlopen en gedraag je naar je leeftijd. Maar lieve lezers, ik kreeg nu eenmaal vaak inspiratie tijdens het sporten dus stoppen is vooralsnog geen optie. Nu weet ik dat lezers onder u zullen denken dat een dergelijke behandeling niet echt meetelt in de eredivisie van ingrepen. Deze ingreep wordt dan ook in de wandelgangen een ´kijkoperatie´ genoemd…..net alsof het dan minder operatie is. Neen lieve mensen, het is en ECHTE operatie….er wordt niet alleen gekeken maar ook geopereerd!
Ik vindt het toch belangrijk dit even te vermelden, voordat je er erg in hebt mag je niet meedoen in gesprekken die over ´echte´ operaties gaan en word je weggezet als wannabe patiënt die niet de ´real thing´ heeft meegemaakt.

Daar het voor mij de allereerste keer in mijn bestaan was, dat ik een heuse ziekenhuisopname heb meegemaakt ondanks het feit dat het een ´dagopname´ was, was enige spanning en onzekerheid mij niet vreemd. Ondanks de vele ervaringen van anderen en grondig onderzoek op de diverse ´kniefora´ op het internet ging ik met een gezonde dosis ´opnamevrees´en nuchterheid afgelopen week op weg naar het ziekenhuis. Voor de volledigheid is het goed om toch even het voortraject met u te bespreken, mijn verhaal heeft immers als thema ´overkill aan informatie´. Voorafgaand aan de daadwerkelijke opname zijn er diverse vooronderzoeken geweest. Na mijn verwijzing van de huisarts heb ik voor de eerste keer een chirurg bezocht. Gewapend met een van tevoren gemaakte röntgenfoto van mijn gekwetste onderdaan, zat ik met spanning te wachten op een uitvoering onderzoek door de kniespecialist. U voelt hem al aankomen……`Tja, op de röntgenfoto zie ik niet genoeg maakt u maar een afspraak voor een MRIscan en dan een nieuwe afspraak`. En weg was de kniemagiër, mij in enige verwarring achterlatend. Zou er eindelijk eens iemand echt aan mijn knie gaan voelen wat er mis was, werd ik weer weggestuurd voor een nieuwe afspraak. En toen begon de informatiestroom pas echt op gang te komen. Bij het maken van een afspraak voor de MRI scan kreeg ik mijn eerste vragenlijst en `informatieboekje MRI scan´………………er zouden er nog velen volgen.

Eindelijk na twee weken en met een cd met mijn MRI onderzoek in de hand weer op audiëntie bij de knieprofessor. En ja hoor, hij sprak de gevreesde woorden; uw binnenmeniscus is gescheurd, we gaan een kijkoperatie doen! Maakt u maar een afspraak bij de opnameplanning, dan zie ik u over een paar weken weer op de operatietafel. Bij de opnameplanning kreeg ik de volgende nieuwe vragenlijst en het informatieboekje ´Dagopname´. Ook moest er een afspraak gemaakt worden bij de anesthesist om de wijze van operatieverdoving te bespreken. En ja hoor, ook bij deze afspraak kreeg ik de nodige vragenlijsten en weer nieuwe instructieboekjes uitgereikt. Wat dacht u van het boekje `Uw opname op de dagbehandeling´ en ´Uw voorbereiding op de operatie´ maar ook ´Het hoe en wat van een ruggenprik´ en ook belangrijk ´Wat houdt een kijkoperatie aan de knie in´ U zult begrijpen, dat ik een dag extra verlof heb moeten opnemen om alle instructieboekjes te lezen en bijbehorende vragenlijsten naar waarheid in te vullen. Mocht u denken, dat het nu klaar is met vragenlijsten, dan moet ik u teleurstellen. Bij het ontvangen van de officiële uitnodiging van de opname waren uiteraard wederom nieuwe instructieboekjes en vragenlijsten bijgesloten. Ditmaal over hoe te handelen bij een dagopname, de procedures van de operatie en ´wat te doen na de operatie´.

Gewapend met een overdosis aan kennis over alles wat mij ging overkomen op en rond de operatie en met een dikke envelop gevuld met ettelijke vragenlijsten, die voor 95% uit identieke vragen bestonden, ging ik goedgemutst op weg naar de afdeling voor dagopname. Vol enthousiasme en met gepaste trots over het volledig invullen en kennis nemen van alle vragenlijsten en instructies nam ik plaats in de wachtruimte van de opnameafdeling. Een vriendelijke verpleegkundige heette me van harte welkom op de afdeling en troonde mij naar mijn tijdelijke bed. Nog voor ik goed en wel op mijn bed had plaats genomen wilde zij graag nog even een vragenlijst met mij doornemen……….Ik kon enige ironie niet bedwingen en deelde mee, dat dit niet de eerste keer was dat ik de diverse gegevens verstrekte. Met schaamrood op de kaken gaf de lieve dame toe `dat er inderdaad wel vaak dezelfde dingen aan de mensen werd gevraagd….. Het bleek voor die dag de statement van het jaar. Gedurende de verschillende fasen van de opname heb ik respectievelijk aan de verpleegkundige van de operatieafdeling, de anesthesieverpleegkundige, de anesthesist, de operatieassistente, wederom de anesthesist en de chirurg moeten vertellen hoe ik heet, wanneer ik ben geboren en aan welke knie ik geholpen diende te worden.

Kijk, ik snap dat er protocollen zijn en dat patiënten goed geïnformeerd moeten worden…….maar je kan ook overdrijven. Dat er zoiets is als een elektronisch patiëntendossier(EPD), zou toch moeten leiden tot minder ´gevraag´ aan patiënten tijdens een ziekenhuisopname. Los van het feit dat het misschien ´onprofessioneel´ en slordig kan overkomen op mensen, die toch al niet in hun normale doen zijn. Nogmaals, de behandeling en de uitvoerige uitleg en informatie over wat komen gaat, is wat mij betreft een uitstekende manier om patiënten te ondersteunen en een soms vervelende situatie iets lichter te maken. Echter de overkill aan informatieboekjes, de talloze vragenlijsten met een zeer grote overlap doen vermoeden dat er in veel ziekenhuizen nog flinke winst te halen is in effectief gebruik van informatie en kennisdeling. Zo gauw mijn knie weer is hersteld wil ik graag mijn beste beentje voorzetten om zorginstellingen te helpen bij het stroomlijnen en structureren van hun informatievoorziening. Zeker weten dat het de klanttevredenheid nog meer ten goede komt!

Ik zeg gekscherend wel eens tegen mijn vrienden en collega’s, “dat ik wel van verrassingen hou…..als ik maar weet wanneer ze komen en wat ze inhouden” Het zegt natuurlijk veel over mijzelf. Ik ben echt wel in voor nieuwe dingen, ze moeten alleen niet teveel uit het niets komen en zeker niet ‘gisteren’ al doorgevoerd moeten zijn. Toch vindt ik mezelf flexibel en openstaand voor nieuwe uitdagingen. Kennelijk gaat ook bij mij, net als bij veel anderen de ‘natuurlijke’ weerstand tegen teveel veranderingen in de dagelijks structuur een steeds grotere rol spelen. Natuurlijk gaan de jaren tellen, ik zal hem er zelf maar ingooien voordat u dat gaat doen, lieve lezers. Ook dat is uiteraard niet verrassend. Met het klimmen der jaren neemt de menselijke soepelheid nu eenmaal af. Niet alleen lichamelijk maar ook mentaal gaat het steeds minder vaak van een leien dakje. Op zich ook heel goed, zeker in bedrijven is het voordeel om een redelijke groep seniore professionals te hebben, die bij tijd en wijle eens voor de zoveelste organisatieverandering gaan liggen. Wij ‘ouderen’ noemen dit fenomeen liever bezinnen of gezond kritisch staan tegen iets teveel enthousiasme om de tent opnieuw door elkaar te roeren.

In veel organisaties worden de afgelopen jaren talloze veranderingen doorgevoerd, al dan niet met de beste bedoelingen overigens. Is het niet de organisatiestructuur die weer eens aangepast worden aan de businessontwikkelingen, is het wel het invoeren van een nieuwe methodiek om onze ICT middelen te beheren of een nieuwe applicatie die ons helpt alle meldingen van ontevreden gebruikers te verzamelen. Voor de argeloze medewerker in de organisatie zijn het vaak verrassingen. Verrassingen omdat ze vaak bedacht zijn door ‘anderen’. Of bedacht en geïnitieerd door het topmanagement van het bedrijf, al dan niet gestimuleerd door externe adviseurs. Ongetwijfeld in het gros van de gevallen met de beste bedoelingen en intenties, daar twijfel ik niet aan. Toch is de ervaring van de meeste medewerkers in een dergelijk bedrijf, dat zo’n verandering ‘uit de lucht komt vallen’. Zo wordt het door veel, vooral operationele medewerkers beleefd. Niet zo vreemd, dat zij op zijn zachtst gezegd niet staan te popelen om alles wat gisteren blijkbaar goed was uit hun handen te laten glijden en het maar eens ‘anders’ moeten gaan doen.

In de wandelgangen noemen managers en projectleiders van deze veranderingen dit vaak ‘weerstand’ tegen de verandering. Neen……beste mensen, dit is in veel gevallen geen weerstand tegen de verandering maar veel meer een noodkreet! Een noodkreet die aangeeft, waarom zij nu pas geconfronteerd worden met wat dan allemaal anders moet dan voorheen. Het is verbazing over het feit, dat zij niet weten ‘waarom’ dingen plotseling anders moeten dan eerst gangbaar was. Natuurlijk zijn er mensen, die gewoon niet tegen veranderingen kunnen zeker als dit structureel blijkt. Het grootste gedeelte van de mensheid is best wel in voor nieuwe dingen, zij willen echter graag geïnformeerd worden en vaak ook betrokken raken. Ieder individu, hoe flexibel ook, wil gewoon weten wat de directe en persoonlijke consequenties zijn van de verandering. Lijkt me volkomen logisch overigens. Voor veel verandermanagers is dit reeds een gepasseerd station, zij hebben echter vanaf het prille begin een goed beeld van reden en implicaties van de verandering. De mensen, die echt geraakt worden blijven in veel gevallen lang in het ongewisse en zullen pas bij de eerste confrontatie met een verandering antwoorden zoeken op de eerder genoemde vragen. Onderzoeken wijzen al jaren uit, dat zeker 80% van de mensen best wel wil veranderen mits goed geïnformeerd in een vroeg stadium. Een belangrijke aanbeveling voor organisaties die veel veranderen is dan ook; veranderen mag……maar laat niet ieder verandering een verrassing zijn!

Beste lezer, de afgelopen weken heb ik regelmatig met de thema’s Klant- en Servicegerichtheid gestoeid. Het feit dat ik beide begrippen al los van elkaar benoem zegt mogelijk al voldoende. Blijkbaar zijn het afzonderlijke thema’s, die misschien wel ook afzonderlijk aandacht behoeven. Nou vooruit, laat ik er maar niet omheen draaien……het zijn gewoon twee verschillende perspectieven waar (IT)dienstverleners mee moeten dealen. Vraag mensen in een dienstverlenend bedrijf deze twee thema’s afzonderlijk te onderzoeken en er worden al wenkbrauwen gefronst. Kennelijk is het veel mensen en bedrijven niet duidelijk dat dit wel degelijk aparte begrippen zijn die uiteraard wel een zeer grote verbondenheid en afhankelijkheid hebben.

Het is helemaal interessant als dit dilemma wordt neergelegd bij de vertegenwoordigers van de verschillende domeinen binnen ICT organisaties. Vraag je bijvoorbeeld mensen uit de business naar de betekenis van het aspect Klantgerichtheid, geheid dat zij komen met aandachtspunten die in grote mate direct appelleren aan echte en oprechte ‘aandacht’ voor de klant vanuit de Serviceorganisatie. Stel diezelfde vraag aan ICT-ers en de uitkomst ligt waarschijnlijk mijlenver van de aandachtspunten, zoals benoemd door hun collega’s uit het klantdomein en zijn veel meer aspecten die vallen onder de noemer ‘Servicegerichtheid’. Dat is op zich zeer te verwachten en ook niet problematisch. ICT- ers blijken toch een ander beeld te hebben van het thema ‘klantgerichtheid’ en dat is ook logisch. Zij worden immers getriggerd en gedreven door vooral ‘servicegerichte’ onderwerpen. In ICT organisatie zijn bijv. doelen gedefinieerd als ‘beschikbaarheid’, reactiesnelheid en oplossend vermogen. Allemaal belangrijke aandachtspunten en uitstekend aansluitend bij de corecompetenties van veel ICT afdelingen en hun medewerkers.

Wat je je als IT Service organisatie wel moet blijven afvragen, is of de klanten en gebruikers hier wel echt gelukkig van worden. Natuurlijk zijn zij zeer gebaat bij services die optimaal presteren en beschikbaarheid bieden wanneer nodig, alleen vragen zij meer dan alleen dat. Veel afspraken en contracten blijken in de praktijk te sneuvelen op veel minder expliciet benoemde aspecten, die we met name terugvinden in het thema ‘klantgerichtheid’. Zou je een opsomming maken van de aspecten die passen bij ‘klantgerichtheid’ dan vinden we al snel veel punten die nu niet direct horen bij de eerste prioriteiten van veel ICT organisaties en hun medewerkers. Onderwerpen als ‘méér aandacht’ of ‘inlevingsvermogen’ scoren niet direct hoog bij de doorgewinterde ICT professional. Die denkt vaak te scoren met specialistische domeinkennis in het vakgebied softwareontwikkeling of systeemarchitectuur. Logisch als we er ook nog vanuit gaan, dat veel ICT bedrijven juist selecteren op dergelijke talenten als het gaat om hun aannamebeleid.

Een snel onderzoek wijst uit, dat er dus twee aandachtsgebieden zijn waar je als IT Serviceorganisatie je stuivers op moet inzetten, te weten Klant- EN Servicegerichtheid! De competenties van Servicegerichtheid zitten wel snor, we breken bijvoorbeeld onze benen om afspraken over te leveren diensten te concretiseren en formaliseren, vervolgens te implementeren en hierover te rapporteren en dat is goed. Maar daar redden we de relatie met onze klanten alleen niet me, blijkt inmiddels in de praktijk. De metafoor van een relatie werkt prima bij verder onderzoek van deze twee thema’s. Wil je echt een langdurige relatie met je partner, dan kan je trouwen of een samenlevingscontract vaststellen. Hiermee regel je de formele en concrete aspecten rondom je relatie(Servicegericht). Alleen hier aandacht aan geven blijkt ook al eeuwenlang een slechte raadgever, in een relatie is ook ‘liefde’ nodig en aandacht(Klantgericht). Zij deze twee aspecten onderbelicht dan is een relatie geen lang leven beschoren. In de wereld van dienstverlening is dit niet anders. Als Serviceorganisatie moet je pauzeloos aandacht geven aan je (klant)relatie anders is beschikbaarheid en prestatie alléén geen reden meer voor het in stand houden van het huwelijk! Kortom; maak wel afspraken en presteer optimaal, besteed echter ook veel aandacht aan je relatie. Liefde houdt menig relatie pas écht langdurig in stand!

Weet u het nog, het hilarische televisieprogramma met Andre van Duin en Ron Brandsteder? Jarenlang goed voor kijkcijferrecords op de commerciële zenders. Blijkbaar vonden we de komische prietpraat in luchtige verpakking omtrent iemands baan, functie of publieke rol als bekende of onbekende Nederlander boeiend genoeg om massaal op de zaterdagavond aan te schuiven bij de buis. De grappige zoektocht naar iemands beroep of dagelijkse levensinvulling was interessant genoeg om jarenlang mensen te boeien. Ik heb goed nieuws voor u, beste lezer……..het programma bestaat nog! Alleen is het niet meer op de televisie en zijn van Duin en Brandsteder al jarenlang met verdiend BN-er pensioen.

Al jarenlang zijn honderden of zelfs duizenden ICT professionals op zoek naar hun rol of functie. Een klein opinieartikeltje in een bekend ICT weekblad over de onduidelijkheid van de verschillende beheergebieden en de hierbij passende rollen, triggerde mij om hier weer eens iets over te schrijven. In dit artikel werd de onduidelijkheid over de drie beheergebieden, Functioneel-, Applicatie- en Technisch beheer beschreven. Een dilemma van inmiddels bijna twee decennia oud en gestart met de omschrijving van het beroemde drievoudig beheermodel van Maarten Looijen. Nu zullen velen van u net als ik het evenzo bekende boek van deze Emiritus hoogleraar doorgeploegd hebben, al of niet verplicht voor een studie. Dus ik ga er maar even vanuit dat deze driedeling in beheer voor de meesten van u gesneden koek is. Althans in theorie dan! De praktijk blijkt echter zeer weerbarstig en in vele gevallen zeer anders qua invulling dan Maarten Looien ooit gedroomd en bedoelt had.

Waar gaat het dan fout, zult u zich afvragen? De vraag is of het überhaupt fout gaat. Inmiddels ben ik gestopt met me te verbazen over de invulling van rollen en functies binnen ICT organisaties. Ik ben al helemaal gestopt met me te ergeren aan de verschillende benamingen, die aan de diverse rollen en profielen zijn toegekend in menig bedrijf. Je moet je dan ook afvragen of er een probleem is, zoals in voornoemd artikel is beschreven. In sommige organisaties is er een probleem, of laat ik het anders zeggen…….men vindt zelf dat ze een probleem hebben. Het zaakje gaat pas stinken als er experts komen die bijvoorbeeld roepen, “dat dit niet conform ITIL of BiSL is…” Nu heb ik als zelfbenoemd expert Service Management niets tegen frameworks of modellen als ITIL of BiSL, dat zou u als trouwe lezers inmiddels moeten weten. Ik krijg wel uitslag van rigiditeit over het toepassen van dergelijke modellen.

Wat volgens mij echt belangrijk is duidelijkheid. Duidelijkheid in doelen, resultaten en verwachtingen over wat mensen moeten kunnen en willen. En vooral duidelijkheid wat er als ICT dienstverlener geleverd moet worden aan de klanten en gebruikers van ICT Services. In veel organisaties zijn deze zaken nog verre van helder en gaan frameworks niet een, twee, drie een pasklare oplossing geven, dat heeft de historie inmiddels wel keihard bewezen. Voor ICT organisaties die kiezen voor een of meer frameworks als leidraad voor hun dienstverlening is het meest belangrijke, eerst zelf overduidelijk te hebben welke koers zij willen varen en welke resultaten uiteindelijk gehaald dienen te worden. Gesteggel over functiebenamingen en of iemand nu Functioneel beheerder heet of Technisch applicatie beheerder zijn dan (nog)niet relevant. Veel organisaties maken zich wat mij betreft nog teveel druk over benamingen van functies en processen. Laten zij zich eerst eens beraden over wat je als organisatie of afdeling nu echt wilt betekenen en realiseren voor de klanten en gebruikers.
Wat iedereen echt zou helpen, is eenduidigheid over wat van hen of van hun team wordt verlangt aan het einde van de rit.

Het is voor medewerkers cruciaal om te weten waar hun verantwoordelijkheden en bevoegdheden liggen binnen het kader van hun expertise. Echt succesvol worden deze medewerkers en hun teams pas als zij exact weten wat zij als collega’s van elkaar mogen verwachten en er absolute helderheid is over hun positie en importantie in de serviceketen. Zolang deze zaken nog bij veel organisaties onvoldoende uitgekristalliseerd zijn, zijn discussies over de puurheid van functiebenamingen nog verspilde adem en niet relevant. Als een ICT medewerker mij als externe adviseur precies kan vertellen waar zijn of haar verantwoordelijkheden en bijbehorende mandaten liggen en wie er aangesproken moet worden indien zaken niet lopen als afgesproken ben ik al heel blij en verrast. Als die desbetreffende medewerker ook nog aan kan geven welke rol hij of zij in de gehele waarde- of serviceketen heeft en de impact van zijn handelingen en resultaten weet te benoemen, mag hij of zij wat mij betreft op een schild worden rond gedragen. Als blijkt dat de desbetreffende medewerker ook nog een functienaam heeft die ‘precies’ past in het gehanteerde framework, krijgt hij een ferme handdruk, maar of het echt belangrijk is………..ik weet het niet. Picasso had zich wat mij betreft rustig loodgieter mogen noemen, zijn schilderwerk werd er niet minder mooi van…

Ja beste lezers, uw blogger is weer present na een fijne vakantie. Volgens wetenschappelijk onderzoek zijn veel mensen na de vakantieperiode minder gemotiveerd en gedreven dan voor de vakantie. Tja…..hallo, daar heb ik geen wetenschappelijk onderzoek voor nodig! Die conclusie kan iedereen trekken met ogen in zijn hoofd en een meer dan gemiddeld empatisch vermogen. Na twee weken wekkerloos opstaan omdat ik doorgelegen was en naar bed gaan als de laatste herhaling van mijn favoriete televisieprogramma is afgelopen, levert uiteraard enige weerstand op bij het zetten van wekker op tijdstippen dat de zon het helaas weer laat afweten. Ook het aansluiten in de nimmer aflatende files geven geen jubelgevoel om weer naar de baas te gaan. Maar om te zeggen dat mijn motivatie is weggeëbd en mijn drive met de noorderzon vertrokken is, is toch enigszins overdreven.

Maar daar wil ik het eigenlijk niet over hebben , lieve lezers. U bent allen natuurlijk al weer weken geleden begonnen, dus de energie is bij u allen op maximaal niveau teruggekeerd. Ik wil met u graag mijn ervaringen van een weekeindje Brussel delen. Nu ben ik niet zo’n liefhebber van structuur en regelmaat, zult u inmiddels weten. Afgekaderde projecten met vastgelegde deadlines en vast omschreven resultaten doen mij over het algemeen gruwen. Uiteraard heb ik geleerd hiermee om te gaan, dit om mijn collega’s en werkgever niet te vaak lastig te vallen met mijn expliciete persoonseigenschappen die ik al jarenlang stug mijn ‘kernkwaliteiten’ noem. Kortom ’structuur’ is voor mij met een MBTI-typevoorkeur ENFP, een regelrechte draak. Juist voor een type zoals ik, is een dagje Brussel genieten geblazen. Als er ergens géén structuur aanwezig is, is het wel de stad Brussel. Nu moet ik toegeven, dat als structuurloze met de auto in het centrum van Brussel rijden mij ook kolkende oksels opleverde en een rug waar de Niagarawatervallen nog jaloers op zouden zijn.

Toch heeft het totaal ontbreken van bijv. op elkaar afgestemde verkeerslichten of überhaupt werkende verkeerslichten op kruispunten, voorrangsregels en kruisingen, helder afgebakende oversteekplaatsen en duidelijke parkeerhavens wel iets charmants en uitdagend. Met name het compleet afwezig zijn van duidelijke, tactisch geplaatste en goed leesbare verkeersborden is het absolute hoogtepunt in het centrum van Brussel. Met name als argeloze toerist zoekende naar een parkeergarage ben je compleet overgeleverd aan de goden. Zelfs mijn altijd feilloos werkende navigatiesysteem gaf in Brussel de pijp aan Maarten en deed na 45 minuten doelloos en kansloos rondrijden in en langs het centrum niets anders meer dan bazelen ‘ dat ik eerstvolgende afslag rechts….Oh nee links moest nemen”. Hebben de Brusselaars ook last van het ‘ontbreken’ van structuur, zult u denken? Neen…….beste lezers, zij schijnen er oprecht van te genieten. Volgens mijn waarnemingen en observaties dit weekeinde in Brussel hebben de autochtone bewoners van de Belgische hoofdstad geen enkel probleem met de op buitenstaanders als complete chaos overkomende metropool.

Sterker nog, de Brusselaars lijken te genieten en gedijen in de totale wanorde van verkeersregelloosheid en onzinnige of ontbrekende verkeerinformatie. Parkeren is voor de gemiddelde Brusselaar geen probleem. Auto’s worden in ieder denkbaar ‘gaatje’ gepropt en geen mens die er gek van opkijkt als de bumper van de auto’s voor en achter de inparkeerders een- of tweemaal getoucheerd word. Verbodsborden worden massaal genegeerd en met hoongelag begroet door de echte Brusselaar. Dat het in België misschien enigszins iets teveel van het goede is m.b.t. wanorde op en rond het wegennet is de afgelopen decennia wel helder. Maar er is iets meer gaande dan alleen het ontbreken van duidelijke strepen op de weg een juiste informatie op verkeersborden. Kennelijk heeft het ontbreken van structuren en gedefinieerde kaders ook een positief effect. Vraag de Brusselaar of hij zit te wachten op regels , structuur en duidelijkheid voor verkeersveiligheid van een gemiddelde stad in Nederland en hij zal zich haasten te ontkennen dit te willen. De Brusselaar heeft leren leven met de kennelijke ‘wettenloosheid’ en het ontbreken van transparantie omtrent de lijnen op weg en voorrangswetten. Ze zijn er zelfs ’sterker’ van geworden en improviseren in het verkeer zoals geen andere Europeaan dat kan……..nou ja, misschien de Fransman dan.

Het ontbreken van regels levert dan ook een mate van vrijheid op, waar toch wel veel mensen blij van worden. Ik geef toe, als overgereguleerde Nederlander gewend aan tot in den treuren geïmplementeerde overheidswetgeving over wat wel en niet mag in het verkeer, is het even slikken in Brussel. Maar na een dagje rondtuffen in deze kennelijke wanorde gaat het steeds prettiger aanvoelen. Alles schijnt te kunnen in deze stad. Parkeren mag feitelijk overal, als je maar je bonnetje betaald. Voorrangwegen kennen ze niet hier, dus iedereen maar ook iedereen heeft voorrang indien zij van rechts komen. Je leert snel improviseren en met name anticiperen in het verkeer, je moet ook wel wil je overleven. Na een weekeinde Brussel voel je een duidelijke ‘vrijheid’ als bestuurder, je neemt meer initiatief, begrijpt die andere verkeersdeelnemer beter en krijgt ook veel meer begrip voor ander bestuurders. Misschien moeten bedrijven in Nederland eens een dagje Brussel doen en constateren, dat ook zonder strakke regulering, wetgeving en kaders het verkeer prima zijn gang gaat en bestuurders gelukkig zijn. Ik ben niet voor chaos in bedrijven, alleen zou het wat meer ‘loslaten’ van strakke regels en kaders het werken en leven voor veel mensen een stuk prettiger maken. Ik durf te wedden, dat zelfs de bedrijfsresultaten omhoog gaan………maar ja ik ben dan buiten structuurloos ook nog eens een hopeloze optimist. Kom op bestuurders(van bedrijven), doe een dagje Brussel met uw managementteam in plaats van en heisessie! Wel met eigen vervoer gaan he?

“De gebruiker heeft wel degelijk behoefte aan samenwerkingssoftware….” Aldus de inleiding van een artikel in de Computable van vandaag. Ik had bij het lezen even moeite om echt te snappen wat daar stond geschreven. Staat hier nu echt ‘samenwerkingssoftware’ ? Is het geen uit de bocht gevlogen zin of samenvoeging die enkel bestaat in het brein van een softwareontwikkelaar? Is het geen natte droom van een automatiseringgoeroe of wishfull thinking van een marketingmanager? Neen, beste mensen….dit bestaat dus echt! Er is software, die maakt dat wij samenwerken en zonder problemen samen elke deur in kunnen. In één klap worden alle consultants, adviseurs en coaches welke zich decennia lang bezighouden met het realiseren en optimaliseren van samenwerking buiten spel gezet. Dat zal ze leren, beter te zijn dan geschreven programmeertaal!

Ik had eigenlijk niet zoveel inspiratie voor een blog deze week, maar het lezen van dit artikeltje maakte in een klap, dat ik drive genoeg had voor een compleet boek. Ik ben al tien jaar bezig om organisaties en mensen duidelijk te maken, dat het implementeren van frameworks en methodieken niet automatisch betekent dat mensen die elkaar nooit kunnen vinden plotsklaps hand in hand door het pand huppelen met een identieke focus. Al jaren dompel ik enthousiaste managers in diepe rouw als ik ze vertel dat het implementeren van een Best Practice als ITIL versie 1,2 en 3 absoluut géén garantie is voor het realiseren van optimale samenwerking binnen teams en over afdelingen heen. Maar neen, beste lezers….ik heb mij jarenlang vergist. Het kan allemaal wel, met dank aan de automatisering. Ik had het kunnen weten natuurlijk, alles is mogelijk. Er zijn tegenwoordig geen grenzen meer aan het voorstellingsvermogen van de mensheid. Alles wat iemand droomt en fantaseert is binnen enkele jaar realiteit.

Het zou een illusie zijn om te denken dat het realiseren en verbeteren van samenwerking van mensen niet maakbaar was door gebruik te maken van de nieuwste technologie. En ik had het kunnen weten als een van de eerste Iphone adepten. Ik had beter moeten weten, ik loop immers al jaren voorop met gadgets, netwerken en technologieën. Ik had juist als geen ander moeten weten, dat ik ooit als adviseur overbodig zou worden. Dat ik niet meer diepe gesprekken met individuen, teamleiders en/of groepen moet voeren om vast te stellen waarom men niet met elkaar door een deur kan. Dat ik niet meer in een workshop hoef uit te leggen hoe de menselijk psyche werkt als het gaat om coöperatie met andere individuen. Dat ik nooit meer oefeningen hoef te op te dragen, die de deelnemers in één klap duidelijk maken waarom zij met de ene collega wél en de andere nooit in een project kunnen werken. Nee, ik ben zwaar teleurgesteld in mezelf……..ik ga maar eens kijken of ik werkkan krijgen in de ontwikkeling van samenwerkingssoftware.

Zoals beloofd beste lezers, toch een blog midden in mijn vakantie. Nou ja ,vakantie………….noem het maar een werkvakantie. Niet dat ik normaal niet werk, maar dit is toch even iets anders. Daar waar de meeste van u lekker afreizen naar zonnige oorden, lommerrijke campings of schroeiende stranden, staat uw schrijver deze twee weken op de steigers! Jawel, HELE hoge steigers met wieltjes. Men noemt dit dan ook de ‘rolsteiger’, overigens lekker snel te huren via internet inclusief thuisbezorging……wat wil een amateurschilder nog meer. Bij de aankoop van ons huis, twee jaar geleden, was het schilderen van de buitenboel al ingecalculeerd. Mijn vrouw noemde dit ‘de tweede fase’. U begrijpt dat er ook een eerste fase was met ons huis, en dat was de ‘binnenboel’.

Ons huis is een fantastische zeventigerjaren woning, waar het interieur bij onze aankoop nog bijkans onaangetast was. Nu is dat leuk en vertrouwd als je zelf mogelijk al wat op leeftijd bent en/of een meer dan normale hang hebt naar degelijke hardhouten plafonds, kozijnen en trapwerk en bovendien een voorkeur voor de kleur bruin. Voor ons prille vijftigers met een voorliefde voor strak, design en vooral wit, was de binnenzijde van het huis ‘dodelijk’. We waande ons bij de eerste binnenkomst in een tijdmachine, het was alsof de tijd ruim dertig jaar had stilgestaan. Maar alles was wel tiptop in orde, netjes geverfd en gesausd in de stijl van 1975! U begrijpt, dat hier het befaamde ‘meerstappenplan van mijn vrouw ter sprake kwam. Allereerst de binnenzijde van het huis, dat is grotendeels uitgevoerd door de experts. De tweede fase speelt nu, de buitenboel opnieuw verven en u voelt hem al……..ditmaal nemen we zelf de kwasten ter hand.

Nu moet ik u zeggen, dat verven voor mij toch iets moois heeft. Je ziet letterlijk onder je handen iets nieuws en moois ontstaan. Je transformeert relatief snel iets suffigs of zelfs lelijk naar een fris en verleidelijk uiterlijk. De buitenzijde van een huis is zeer bepalend voor het ‘totaalbeeld’ van een woning. Je krijgt bijna het gevoel dat er ‘binnenin’ ook iets gebeurt. We hebben het gevoel dat het huis in balans komt, de buitenkant past nu echt bij de binnenkant. U merkt al beste lezer, ik wordt er zelfs een weinig poëtisch van. Zoals ik al zei, schilderen heeft iets magisch, rustgevend ik zou het zelfs therapeutisch willen noemen. Als je zo bezig bent op eenzame hoogte ziet de wereld er ook letterlijk anders uit. Je zit op een hoogte waar je normaal nooit bent, je ziet dan je vertrouwde straat, huis en tuin vanuit een totaal ander perspectief. Je verbaasd je over details, die je normaal niet waarneemt. Je ziet verborgen plekjes op je huis, in de tuin en in de tuin van de buren die je nog niet eerder hebt gezien.

Je maakt zelfs contact met mensen, die je nog nooit hebt gesproken. Iedereen die op de stoep jouw huis met de nieuwe omhulling in wording passeert staat soms letterlijk stil en vergaapt zich aan het nieuwe uiterlijk. Buurtbewoners maken voor het eerst een praatje en zijn blij dat nu eindelijk de oude huid vervangen wordt door een nieuwe en verfrissende look. Ja beste lezers, de hele buurt is blij met onze tweede fase……….leve de verfkwast! Als trouw lezer, zit u nu natuurlijk te wachten tot het moment dat het over ‘echt werken’ gaat. Tja, u zit natuurlijk niet te wachten op het ‘dagboek van een schilder op vakantie’. Nu zal ik u zeggen, dat ik lang heb nagedacht hoe ik aan dit verhaal een wending kan geven die weer enigszins iets ‘functioneels’ oplevert. Dit blog moet natuurlijk weer wel geplaatst worden op de website van mijn organisatie. Aan de andere kant heb ik wel vakantie………u begrijpt, zelfs in vakantie heb ik mezelf opgescheept met een dilemma.

Toch is het niet zo lastig. Laten we nu eens uitgaan van het ‘veranderen’ van uitgangspositie. Ik wil graag de steiger als metafoor nemen, hij staat in dit geval voor afstand nemen en vanuit een totaal nieuw oogpunt de wereld in kijken. Misschien is goed en verstandig om eens in de zoveel tijd duidelijk een voor iedereen zichtbaar andere positie in te nemen. Kijk eens letterlijk vanuit een geheel ander standpunt naar je werk, collega’s, organisatie en klanten. Probeer je eens voor te stellen wat je ziet als je op de positie van bijv. je leidinggevende of je klant staat. Wat zie je dan? Wat kan je vanuit die positie waarnemen en welke verborgen plekken en kansen zie je nu, die je normaal niet ziet? De steiger biedt je de kans om de wereld vanuit de bekende ‘helikopterview’ waar te nemen. Je kan rondom 360 graden waarnemen en grote problemen blijken vanaf de steiger minimaal. Je wereld wordt groter en tegelijkertijd vallen kleine scheurtjes niet meer op maar je overziet wel het totaal. Kortom, laat de steiger staan maar ‘klim’ zo bij tijd en wijle eens naar een andere plek dan normaal. Je omgeving wordt anders en misschien duidelijker, kleine oneffenheden vervagen maar je ziet wel de verborgen schoonheid in de tuin bij de buren.

Ja beste lezers, hoe ga ik nu mijn bezoek aan de Zwarte cross van afgelopen weekeinde gebruiken om iets zinvols te schrijven over het reilen en zeilen van mijn vakgebied? Het wordt mogelijk nog onwaarschijnlijker als ik u vertel, dat ik een groot deel van deze dag heb doorgebracht bij het ‘Aardschokpodium’. Voor de kenners onder u, dat is het podium waar met name heavy metalbands hun decibellen produceren. Kortom, u begrijpt wat de uitdaging is waar ik nu in deze vakantieperiode voor sta. Want als semi-ervaren blogger ga ik hier natuurlijk niet alleen maar mijn belevenissen in mijn vrije tijd beschrijven. Als ik dat wil doen moet ik waarschijnlijk op een ander blog zijn. U wilt natuurlijk nuttige informatie en inspiratie uit mijn schrijverij halen. Deze bloggerij moet uiteraard zinvol, leerzaam, effectief en motiverend zijn. Dat zijn nu eenmaal de regels in de zakelijke eredivisie van blogland. Nou vooruit dan maar, hoe kan een bezoek aan een familie-evenement in de Achterhoek zinvol zijn voor u, de doorgewinterde professional?

Volgens mij zit de zingeving van een dergelijke beschouwing in de manier van waarnemen. Ik moet u zeggen, dat ik afgelopen zaterdag met stijgende verbazing en bewondering de gebeurtenissen in Lichtenvoorde tot me heb genomen. Het waren niet eens de enorme hoeveelheid podia, artiesten, drank- en eettenten en mensen. Het was met name de enorme verscheidenheid mensen, die in hun totale eigenheid en waarschijnlijke authenticititeit zich met elkaar mengde en dat ook nog zonder maar één onvertogen woord. Hoe is het tegenwoordig in onze hectische wereld nog mogelijk, dat mensen zo zichzelf kunnen en mogen zijn? Ik raakte er op sommige momenten soms bijna van ontroerd. Gelukkig stond ik heel vaak bij het aardschokpodium en daar moest ik uiteraard vooral stoer kijken, dat dan weer wel. Mijn verbazing zit hem in de formule, die maakt dat mensen van zo’n diverse pluimage zonder enige hindernis samen genieten van vermaak, muziek en elkaar. Blijkbaar is er iets op dit evenement wat maakt dat iedereen, hoe verschillend ook, in totale harmonie met elkaar kunnen gaan voor plezier en genieten.

Nu kan ik dit verhaal misschien nog wat extra zwaarte geven door te vertellen, dat dit niet mijn enige festivalbezoek is. Ik kan uit ervaring een vergelijkend warenonderzoek doen om de uitkomsten van mijn beschouwingen wat meer significantie te geven. Een weekeind geleden, u weet wel….er was iets was met voetbal, was ik op het Northsea Jazz festival in Rotterdam. Ook hier komen de mensen met het doel om te genieten van muziek, sfeer en spijzen. Maar als ervaren Northesea jazz-ganger heb ik een opmerkelijk verschil gemerkt met de Zwarte cross. In Rotterdam zijn de mensen ‘anders’. En ik bedoel ‘anders’ in de zin van minder hun eigen identiteit, misschien wel minder authentiek. In Rotterdam zijn mensen er ook om ‘zien en gezien te worden’. En daar is niets mis mee, beste lezer. Ik doe hier al bijna tien jaren met veel plezier aan mee. Maar de vraag die dan bij mij rijst, is of alle bezoekers wel hun enorme zelf zijn? Deze vraag hoeft natuurlijk absoluut niet beantwoord te worden, daar gaat het ook niet om in deze beschouwing. Waar het mij om gaat is de vraag, hoe het zo komt. Wat maakt dat bezoekers op de Zwarte cross schijnbaar ontzettend henzelf zijn en blijven.

Als goed ICT-er ben ik uiteraard dan toch weer op zoek naar het ‘mechanisme’, de methode, de formule en ‘truuk’ die maakt dat mensen van alle gezindte, professie en persoonlijkheid zo eenduidig kunnen genieten van muziek en feest. Blijkbaar hebben de bezoekers allemaal een gelijke focus, optimaal genieten van alles wat op hen afkomt! En nu wordt het ook interessant voor ons ICT professionals, managers en consultants. Dit is een situatie die wij weliswaar in een andere hoedanigheid terugzien bij organisaties. Vooral als het gaat om samenwerking zijn de parallellen met een Zwarte cross herkenbaar. Bij de meeste ICT organisaties kennen we ook een enorme diversiteit van mensen. Mensen met allemaal een eigen specifieke persoonlijkheid, discipline, kennis en groep(afdeling, team of proces). In tegenstelling tot de Zwarte cross, is de harmonie vaak ver te zoeken ondanks alle afspraken, procedures en regels. Mogelijk gaat de ‘gouden formule’, mits deze bestaat, van de Zwarte cross ons hier helpen.

Het zou te gemakkelijk zijn om te roepen dat het allemaal te maken heeft met de ‘Achterhoekse gemoedelijkheid’, de Gelderse humor of de ‘Boerse doe-maar-normaal-dan-doe-je-al-gek-genoeg waarheid’, hoe verleidelijk het voor mij ook lijkt om dat te zeggen. Nee trouwe lezer, het is wat anders wat hier speelt. De bewijzen voor een dergelijk stuurmechanisme heb ik geprobeerd in kaart te brengen voor u. Allereerst is het grondige en tijdige informatievoorziening rondom dit evenement. Alle bestaande media voorhanden worden gebruikt. Met name de doelstellingen van het festival worden voortdurend gecommuniceerd. Deze zijn o.a.; gezelligheid voor iedereen, groot en klein, gemoedelijkheid, variatie, gastvrijheid en veel plezier. Het lijkt misschien overbodig, maar we hebben het hier vertaald naar businessdoelstellingen over bijv. aspecten als klantgerichtheid, focus op service of gebruikerstevredenheid. Misschien voor de klant wel helder, maar is het ook altijd duidelijk voor een ICT Serviceorganisatie? Waar wij volgens mij het meeste van kunnen leren, is de grote acceptatie van de individuele mens met al zijn kwaliteiten, volkomenheden én onvolkomenheden. Met name dit zorgt voor de unieke sfeer en kracht van deze happening. Als we in onze organisaties eens wat meer de kwaliteiten, beperkingen en de unieke identiteit van alle medewerkers koesteren, bloeien alle mensen waarschijnlijk beter en meer op dan normaal. Verpakken we dit alles ook nog eens met een broodnodige portie gezonde humor dan hebben we volgens mij de ‘gouden formule’ van de Zwarte cross te pakken. Kom op leidinggevenden en managers……volgend jaar verplicht een dagje teambuilden op de Zwarte cross en ik wil graag de observator zijn! Ik zie jullie graag in juli 2011 bij het Aardschokpodium!!

Misschien is u ook iets opgevallen de laatste tijd, beste lezers. Ik bespeur een meer dan normale belangstelling voor korte termijnsuccessen. Niks mis mee zult u zeggen…..Inderdaad, er is niets verkeerd aan het boeken van successen op korte termijn. Maar het gaat veel verder dan dat alleen. Het lijkt zo’n beetje het nieuwe adagium van 2010 geworden te zijn. Het blijkt hét nieuwe businessconcept van de toekomst. Het succesnummer onder de managementtrends, dé ontdekking van de eeuw en de enige manier van overleven. Kortom, de nieuwe richtlijn voor het besturen van organisaties lijkt vastgesteld en ook nog eens een blijvertje. En dit verontrust mij, lieve lezer. Het baart me oprecht zorgen. In veel organisaties smoort menig initiatief bij het uitblijven van een antwoord op vragen als, “en wat levert dat dan op?” of “wat is het terugverdienmodel over een jaar?”

Ieder idee, initiatief of opborrelend plannetje van enthousiaste medewerkers wordt de laatste jaren vaak getorpedeerd door een van de bovenstaande vragen. Natuurlijk zijn die vragen wellicht goedbedoeld. Veel van de vragenstellers zijn managers, die zélf ook een antwoord moeten geven op dergelijke vragen van hun managers. Waarschijnlijk moeten de allerhoogste managers óók eenzelfde vraag beantwoorden, gesteld door de aandeelhouders. Laten we vaststellen, dat de wereld sinds twee jaar wezenlijk veranderd is en niet meer zal worden wat hij was voor de economische omslag van eind 2008. Inderdaad, er is veel veranderd. Klanten stellen extreme eisen en willen de laagste prijs betalen voor dienstverlening. Veel dienstverleners moeten voor opdrachten vissen in een overbevolkte vijver, waar onverwachte partijen vaak met de vis aan de haal gaan. Die vis is dan ook in veel gevallen ver onder de normale prijs. Veel organisaties zitten ook nu nog in de ‘survivalmodus’ en dus is het binnenhalen van ‘buit’ überhaupt noodzakelijk om de winter door te komen.

Toch mag dit niet leiden tot een doorgeslagen ‘korte termijn’ strategie. En op dat laatste lijkt het veel in menig bedrijf. Korte termijn is wat de klok slaat. Alle initiatieven, innovaties en ingenieuze plannen moeten stuk voor stuk allemaal op korte termijn ‘rendement’ opleveren. Is een winst binnen zes maanden niet aantoonbaar, dan worden creatieve plannetjes bij voorbaat als ‘kansloos’ afgeserveerd en daarbij de initiatiefnemers gedesillusioneerd achterlatend. De korte termijn strategie, die veel bedrijven tegenwoordig in haar greep houd, leid in een veel gevallen tot frustratie en afnemende creativiteit. Veel initiatieven worden gesmoord in het beslisstadium, daar waar een leidinggevende geen klinkende winstcijfers ziet in de plannen. Ik heb het begrip ‘businesscase’ nooit zo vaak gehoord als in de afgelopen twee jaren. De uitspraak, “maak hier eerst eens een businesscase van…” heeft bij menig initiatiefrijke medewerker de moed in de zomerschoenen doen zinken. Op een of andere manier is het kijken op een langere termijn geen kerncompetentie meer van de nieuwe generatie managers. Dat laatste stemt mij zeer somber. Veel van uitstekende leidinggevenden en managers in het verleden blonken met name uit door hun lange termijnvisie. Kennelijk regeert nu alleen nog het succes op de sprintnummers en is op de lange afstanden niets meer te behalen. Ik zou toch gaan voor de ‘allrounders’…..succes op de korte EN de lange afstanden!